Με φοβερά επιχειρήματα έθιξε η Ματθίλδη Μαγγίρα τα κακώς κείμενα της ελληνικής δημοσιογραφίας. Χωρίς να αναλώνεται σε λεπτομέρειες όπως η τήρηση μιας στοιχειώδους αναλογίας βεληνεκούς, έτσι, για να κρατιούνται κάπως τα προσχήματα, δήλωσε και μάλιστα σε έντονο ύφος: «Οι δημοσιογράφοι της Ελλάδας δεν έχουν αγγίξει το επίπεδο του Λάρι Κινγκ στις συνεντεύξεις που για μένα είναι ο δάσκαλος...
Και αμφιβάλλω αν έχουν κάτσει να τον μελετήσουν τον Λάρι Κινγκ που κάνει τις ωραιότερες συνεντεύξεις, ή η Όπρα...
Εδώ καλούν τον συγγραφέα χωρίς να έχουν διαβάσει το βιβλίο του και δεν ξέρουν τι να ρωτήσουν ή καλούν ηθοποιούς από παραστάσεις χωρίς να τις έχουν δει και επίσης δεν ξέρουν τι να ρωτήσουν»!
Η αγάπη της ηθοποιού για το Λάρι Κινγκ είναι βέβαια εκτιμητέα, και φαίνεται ότι εκείνη τουλάχιστον, τον έχει μελετήσει πολύ.
Όμως οι δημοσιογράφοι της Ελλάδας γενικά είναι πιο επιεικείς και αφού δεν ζητάνε από ελληνίδες ηθοποιούς που δηλώνουν κωμικοί να παρακολουθήσουν υπερεντατικά σεμινάρια με τα άπαντα της Τίνα Φέι πριν πλησιάσουν το σανίδι ή την κάμερα, δεν ενδιαφέρονται για τις υποδείξεις ως προς την σύγχρονη κατάρτισή τους.
Ειδικά όταν αυτές προέρχονται από ηθοποιούς με σήμα κατατεθέν το γουρλωμένο μάτι, τη γκριμάτσα, την καλιαρντοσύνη και το ένα σηκωμένο φρύδι, 14 χρόνια μετά το μιλένιουμ.
Για κάποια που έχει μελετήσει τόσο την αμερικάνικη δημοσιογραφία πάντως, είναι απορίας άξιον που πρόσεξε τόσα και τόσα, αλλά δεν υπέπεσε στην αντίληψή της ότι πρώτα θα παγώσει η κόλαση, και μετά ο Λάρι Κινγκ θα καθίσει να κάνει αυτές τις ωραίες του συνεντεύξεις με καλλιτέχνες που έχουν απαίτηση να μη μιλήσουν για τα προσωπικά τους, αλλά να πουν τα πάντα για την όχι και τόσο επιτυχημένη τους παράσταση και στο καπάκι να αραδιάσουν και μια σαρανταριά ονόματα συντελεστών, μπας και του έχει μείνει κανένας τηλεθεατής που να μην έχει πέσει σε άγρυπνο κώμα από τη βαρεμάρα.
Για την ιστορία πάντως, οι έλληνες δημοσιογράφοι συχνά καλούν καλλιτέχνες που θέλει να προωθήσει το μέσο τους και που αν τους έπεφτε λόγος, θα έκριναν πιο ενδιαφέρον να συνομιλήσουν με μια τοστιέρα. Και -ειδικά οι δημοσιογράφοι των καθημερινών εκπομπών - θα έπρεπε, σύμφωνα με τη λογική της ηθοποιού, να βλέπουν εκατό παραστάσεις, να ξημερώνονται στα μπουζούκια και να διαβάζουν ο,τι κυκλοφορεί πριν επιχειρήσουν να κάνουν συνέντευξη, αν και, ακόμα κι αν τό έκαναν, αμφιβάλλω ότι θα ξεκινούσαν από το πρόγραμμα του Shamone. Όπως δίχως άλλο θα έκανε σίγουρα ο Λάρι Κινγκ.