“Θέλω να ευχαριστήσω την Ακαδημία…”. Η φράση αυτή έχει γίνει μία από τις διασημότερες και πιο αναγνωρίσιμες φράσεις σε ευχαριστήριους λόγους κατά την αποδοχή Όσκαρ όλων των εποχών. Μία νέα έρευνα ωστόσο αποδεικνύει πως λιγότεροι από τους μισούς ηθοποιούς και σκηνοθέτες ευχαριστούν την Ακαδημία τη στιγμή της...
Η Ρεμπέκα Ρολφ, επικεφαλής της έρευνας, μελέτησε ενδελεχώς περισσότερους από 200 ευχαριστήριους λόγους από το 1953 και έπειτα, από όταν δηλαδή η τελετή απονομής των Όσκαρ μεταδίδεται τηλεοπτικά, και ανακάλυψε πως ο Χάρβεϊ Γουάινστιν, παραγωγός και ιδρυτής της εταιρείας παραγωγής Miramax, είναι το πρόσωπο που συγκεντρώνει τις περισσότερες ευχαριστίες -12 στο σύνολο- ξεπερνώντας ακόμα και τον Θεό!
Η Ρολφ ανέλυσε συνολικά 207 ευχαριστήριους λόγους, επικεντρώνοντας την προσοχή της σε πέντε βασικές κατηγορίες: καλύτερος/η ηθοποιός, καλύτερος/η ηθοποιός σε β’ ρόλο και καλύτερος/η σκηνοθέτης.
Τα αποτελέσματα, που δημοσιεύθηκαν στην ιστοσελίδα ScienceDaily.com κατέδειξαν πωςσχεδόν οι μισοί από τους νικητές ευχαριστούν τις οικογένειές τους. Υπάρχουν επίσης 12 αναφορές στον παραγωγό Γουάινστιν, υπεύθυνο για τις παραγωγές ταινιών όπως The Artist, Django Unchained, Inglorious Basterds, The Reader, The Lord of the Rings: The Two Towers και Shakespeare in Love, και 11 στον Θεό.
Όταν δεν ευχαριστούν τον Γουάινστιν, το 40% των νικητών λένε “Θέλω να ευχαριστήσω την Ακαδημία”. Άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία αναφέρουν πως το 26% ανυψώνει το βραβείο στον αέρα, ενώ το 60% των γυναικών κρατάει το Όσκαρ μπροστά στο σώμα τους με τα δύο χέρια.
Τα δάκρυα έχουν αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους τα τελευταία χρόνια. Το 71% των δακρύβρεχτων λόγων να έχουν γίνει μετά το 1995, με 12 από τις τελευταίες 15 καλύτερες ηθοποιούς να έχουν δακρύσει κατά τη βράβευσή τους και μόλις έναν σκηνοθέτη, τον Στίβεν Σπίλμπεργκ, για την ταινία του “Η λίστα του Σίντλερ” το 1993.
Όπως αναφέρει η ScienceDaily, οι λόγοι τείνουν να γίνονται ολοένα και μακρύτεροι με το πέρασμα των χρόνων, μεγαλώνοντας σε διάρκεια από έναν μέσο όρο 40 δευτερολέπτων σε έναν μέσο όρο δύο λεπτών τη σήμερον ημέρα, με μόλις εννέα από αυτούς να έχουν κοπεί αναγκαστικά από την ορχήστρα.
Σχετικά με την έρευνά της, η Ρολφ δήλωσε: «Όπως ακριβώς οι ταινίες, έτσι και οι ευχαριστήριοι λόγοι είναι ένα είδος παράστασης. Πιστεύω πως τα δάκρυα είναι αληθινά, αλλά, ίσως και υποσυνείδητα, οι ηθοποιοί ξέρουν περίπου τί περιμένει το κοινό από αυτούς κατά τη βράβευσή τους. Ίσως το κοινό να προσδοκάει έναν συγκινητικό λόγο, κάτι που οδηγεί τους ηθοποιούς στο να είναι πολύ πιο ευαίσθητοι από ότι θα ήταν διαφορετικά».