Ενώ σου φαίνεται ότι είναι ο τύπος του «ό,τι βρέξει ας κατεβάσει», είναι πιο μεθοδικός, αγχωτικός και προγραμματισμένος και από υπουργό Οικονομικών, άσχετα αν μισεί τους πολιτικούς.
Ενώ τη μια στιγμή τον βλέπεις προσηλωμένο στα κλασικά έργα, την επόμενη ραπάρει σαν έφηβος με πιτσιρίκια της hip hop σκηνής.
Τον ακούς στο τηλέφωνο με την αργόσυρτη φωνή του, αλλά σε πιάνει τρόμος στο άκουσμα και μόνο του καθημερινού του προγράμματος. Κι αν πιστέψεις ότι έχεις μπροστά σου ένα παιδί, έχεις γελαστεί. Επιχειρηματολογεί και ψυχαναλύει σαν τον Irvin Yalom.
Ως γνωστόν, άβυσσος η ψυχή του ηθοποιού, αλλά οΒλαδίμηρος Κυριακίδης είναι μια περίπτωση από μόνος του...
Φέτος είναι η χρονιά του. Και στο σινεμά και στην τηλεόραση και στο θέατρο. Η ταινία του Κοινός Παρονομαστής, που σκηνοθετεί ο Σωτήρης Τσαφούλιας, θα βγει σε λίγες μέρες στις αίθουσες και ήδη ο Κυριακίδης έχει κερδίσει το πρώτο βραβείο ερμηνείας στο πρόσφατο London Greek Film Festival.
Η τηλεοπτική σειρά Mην Αρχίζεις τη Μουρμούρα σπάει ρεκόρ τηλεθεάσεων στον Alpha. Και οι Τενόροι γεμίζουν κάθε βράδυ το θέατρο Ζίνα. Τρεις ρόλοι, τρεις διαφορετικές προσωπικότητες.
Κοινός Παρονομαστής: Κερδίστε 15 διπλές προσκλήσεις για την πρεμιέρα!
Ποιος φετινός σου ρόλος νιώθεις πως είναι πιο κοντά σου;
Κανείς τους. Ο Νίκος στον Κοινό Παρονομαστή είναι πολύ παρορμητικός, ο Ηλίας, ο λογιστής στο Μην Αρχίζεις τη Μουρμούρα, πολύ συντηρητικός και ο Ιταλός τενόρος στο θέατρο Ζίνα μέθυσος. Ουσιαστικά είμαστε τέσσερις άνθρωποι που «συγκατοικούμε», αλλά δεν μπαίνει ο ένας στη ζωή του άλλου, γιατί θα ήμουν κλινική περίπτωση και θα χρειαζόμουν χρόνια θεραπείας.
Χαίρεσαι την επιτυχία;
Σίγουρα, αλλά δεν επαναπαύομαι, γιατί αλλιώς μπαίνεις σε χρονοντούλαπο και σε τρώνε οι σκόροι. Επιτυχία σημαίνει ευθύνη απέναντι σε εκείνους που σε χειροκροτούν.
Τι ρόλο παίζει στην επιτυχία σου η σύντροφός σου, Έφη Μουρίκη;
Το μεγαλύτερο. Με ισορροπεί. Η δουλειά μας είναι μια ανισόρροπη διαδικασία. Μπαίνουμε στις ζωές των ρόλων και ξεχνάμε να βγούμε. Η Έφη με καθοδηγεί, με βοηθάει να φιλτράρω καταστάσεις και είναι ο δάσκαλός μου.
Ίσως στο πρόσωπό της να βρήκες κι εσύ το δάσκαλό σου…
Αυτό είναι σίγουρο. Ακόμα κι όταν νομίζω ότι κάνω την επανάστασή μου, εκείνη κρατάει τη σχέση μας.
Είκοσι έξι χρόνια καριέρας ή γάμου είναι πιο δύσκολα;
Η σχέση είναι πιο δύσκολη, γιατί αφορά στην πραγματική ζωή και θέλει πολύ περισσότερο κόπο. Εκεί δεν μπορείς να παίξεις θέατρο. Μπορεί να είμαι ερωτευμένος με τη δουλειά, αλλά η οικογένειά μου είναι η προτεραιότητά μου.
Σε αυτά τα είκοσι έξι χρόνια, πόσες μέρες ζήσατε χωριστά;
Την είδα για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη, είχε έρθει με το Εθνικό Θέατρο και την παράσταση Γλάρος του Τσέχοφ σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν. Συναντηθήκαμε τυχαία στα παρασκήνια και έμεινα ξερός.
Έρωτας κεραυνοβόλος. Για ένα χρόνο πηγαινοερχόμασταν Αθήνα – Θεσσαλονίκη. Μετά συγκατοικήσαμε και από τότε είμαστε συνέχεια μαζί. Δεν ζήσαμε ούτε μία μέρα χωριστά.
Φαίνεστε ροκ τύποι. Πώς τα καταφέρατε;
Ταυτίστηκε ο ένας με τον άλλο. Νιώθω ότι έχω τον άνθρωπό μου, το άλλο μου μισό. Αυτό, βέβαια, σημαίνει και ευθύνη.
Περάσατε κρίση ως ζευγάρι;
Μα οι δύσκολες στιγμές είναι εκείνες που σε «γυμνάζουν» να γίνεις καλύτερος και να δεθείς με τον άλλο.
Σε οριακές στιγμές έχετε φτάσει;
Και διαφωνίες είχαμε και ουσιαστικές αντιπαραθέσεις. Και «φύγε, σε βαρέθηκα» είπαμε και «δεν μπορώ να σε βλέπω άλλο».
Σκεφτήκατε ακόμη και το χωρισμό;
Εννοείται. Εδώ τον εαυτό μας δεν αντέχουμε. Η σχέση δεν είναι ρόλος. Χρειάζεται αυτογνωσία, ειλικρίνεια, να ξέρεις τι θέλεις, να είσαι δοτικός, να μη θεωρείς τον άλλο δεδομένο. Κυρίως ο άντρας είναι εκείνος που περνάει κρίσεις.
Εσύ πότε τις πέρασες;
Την πρώτη μου κρίση την πέρασα στα τρία χρόνια σχέσης. Μέχρι τότε νόμιζα, επειδή έτσι μεγαλώσαμε, ότι ήμουν βασιλιάς. Ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι κάποιος άλλος θα σου κάτσει στο σβέρκο για την υπόλοιπη ζωή σου και θα σε εξουσιάζει. Είναι οδυνηρό συναίσθημα.
Σαν ευνουχισμός. Ήμουν 29 χρόνων. Με έπιασε πανικός. Η Έφη, ευτυχώς, το αντιλήφθηκε αμέσως. Ο δεύτερος πανικός ήταν στα επτά χρόνια της σχέσης μας. Είχα αφιερωθεί στη δουλειά και μου είπε «διάλεξε: ή τη δουλειά ή εμένα». Είπα «τη δουλειά», αλλά την επόμενη μέρα την παρακαλούσα γονατιστός να μη φύγει από τη ζωή μου. Μετά δεν υπήρξε άλλος πανικός.
Τι είναι πιο επικίνδυνο σε μια σχέση, η μουρμούρα ή τα ξεσπάσματα;
Τα ξεσπάσματα, γιατί είναι απρόβλεπτα. Η μουρμούρα είναι πιο αθώα, δείχνει ενδιαφέρον. Από την άλλη, η σιγή μοιάζει με τάφο. Δεν γίνεται όλη την ώρα να λες «αγάπη μου, τι σπουδαία είσαι!».
Πώς μεταλλάσσεται μια σχέση;
Ο παράφορος έρωτας γίνεται αγάπη. Η αγάπη εποχιακός έρωτας. Μετά φλερτάρεις και ξαναερωτεύεσαι τον άνθρωπό σου. Τον νιώθεις σαν συστατικό του οργανισμού σου. Στο ενδιάμεσο, βέβαια, τα ακούς γιατί πετάς τα ρούχα σου στο σαλόνι ή αφήνεις απλήρωτο κάποιο λογαριασμό.
Αλλά σε ό,τι αφορά στην ψυχολογία της σχέσης, μας έχουν βοηθήσει πολύ οι μεγάλοι συγγραφείς που έχουν εμβαθύνει στις σχέσεις. Αρκεί να μην τους βλέπεις μονόπλευρα και αντί να διδαχτείς από τον Ίψεν φτάσεις χωρίς να το καταλάβεις στον «Βάθεν».
Περισσότερο ποιος κρατάει τη σχέση σας;
Χωρίς συζήτηση η Έφη. Εκείνη είναι πιο συγκροτημένη. Εγώ είμαι λίγο τσίρκο.
Μα φαίνεσαι πολύ οργανωτικός.
Είμαι μεθοδικός στα επαγγελματικά, αλλά παρορμητικός στα προσωπικά μου και αν δεν ήταν η Έφη, θα ήμουν χαμένος.
Άλλη γυναίκα θα σε καταλάβαινε;
Δεν νομίζω. Συχνά στη δουλειά μας ζούμε μια φρίκη. Αν δεν μου κάτσει μια παράγραφος του ρόλου, μπορεί να είμαι δύο μερόνυχτα μέσα στην υστερία. Κάποια που δεν γνωρίζει τις ισορροπίες της δουλειάς μου δεν μπορεί να αντιληφθεί τι αισθάνομαι.
Έχεις καταλάβει πώς έγινες κωμικός;
Στην εφηβεία μου δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με τους συνομήλικούς μου και για να γίνω αποδεκτός αυτοσαρκαζόμουν. Έτσι, το χιούμορ έγινε η δεύτερη φύση μου.
Αν δεν γινόσουν ηθοποιός, τι θα έκανες;
Δεν ξέρω. Μπορεί και να είχα αυτοκτονήσει. Αυτή η δουλειά με κρατάει παιδί.
Ένα παιδί πιστεύεις πως θα άλλαζε πολύ την καθημερινότητά σας;
Θα την άλλαζε προς το χειρότερο. Πρώτα απ’ όλα θα είχε δυστυχήσει. Γιατί το παιδί χρειάζεται χρόνο κι εμείς δεν τον έχουμε. Ούτε υπάρχουν οι αντοχές πλέον. Είμαι πια 52 χρόνων.
Και ο πατέρας σου μεγάλος σε έκανε.
Ναι, ήταν 62. Τον γνώρισα με άσπρα μαλλιά.
Πρόλαβε να σε δει ηθοποιό;
Όχι. Με είδε μόνο ως playmaker στην παιδική ομάδα μπάσκετ του Άρη (την εποχή που ο Γιάννης Ιωαννίδης έπαιζε ως παίκτης στην αντρική ομάδα) και στη συνέχεια στην εφηβική ομάδα βόλεϊ.
Το γεγονός ότι και εσύ και η Έφη κάνετε μια ναρκισσιστική δουλειά είναι αρνητικό για τη σχέση σας;
Αφενός δεν έχουμε εγωπάθεια και αφετέρου λειτουργούμε στα πλαίσια συναγωνισμού και όχι ανταγωνισμού. Και, βέβαια, χαίρομαι όταν πάει καλά η Έφη ή όταν υπερτερεί σε κάτι, γιατί αυτό θα κάνει καλύτερο κι εμένα.
Όλη τη μέρα συζητάτε για θεατρικά έργα και ρόλους;
Δεν είμαστε και φυτά. Βγαίνουμε κι έξω με φίλους.
Που και αυτοί θα είναι ηθοποιοί;
Τι να κάνουμε; Είμαστε όλοι μια μεγάλη οικογένεια.
Νιώθετε λίγο αποκομμένοι από την πραγματικότητα;
Ζούμε τη σκληρή καθημερινότητα και η τέχνη είναι ο αντίποδας σε οποιαδήποτε κρίση. Δεν μπορώ να πω ότι η οικονομική κατάσταση δεν με αγγίζει. Χρωστάω στις τράπεζες, έχω δάνεια για χρέη παραστάσεων, αλλά η κρίση δεν μας αποξένωσε. Αντιθέτως, μας συσπείρωσε απέναντι σε όλη αυτή τη χυδαία οικονομική πολιτική.
Γιατί είναι χυδαία;
Επειδή όλοι οι πολιτικοί είναι προδότες, βρίσκονται σε εντεταλμένη υπηρεσία, είναι πιόνια και ψυχροί δολοφόνοι. Δεν δέχομαι ότι η κρίση είναι η πραγματική ζωή και απεχθάνομαι οτιδήποτε έχει να κάνει με τους πολιτικούς. Γι’ αυτό λατρεύω τους καλλιτέχνες, που ο συναισθηματικός τους κόσμος είναι πλούσιος.
Αρκετοί καλλιτέχνες, πάντως, έχουν πολιτευτεί.
Ο καθένας κάνει αυτό που πιστεύει, απλώς δεν με αφορά. Εγώ δεν θα μπορούσα να μπω σε αυτή τη λογική.
Θα ένιωθα παροπλισμένος. Άλλωστε, ο μηχανισμός του συστήματος είναι πολύ ισχυρός και δεν μπορείς να πεις ότι θα αλλάξεις τα πράγματα. Δύο φορές έχω δεχτεί προτάσεις, τη μια από συντηρητικό κόμμα και την άλλη από εντελώς ανατρεπτικό και τις απέρριψα αμέσως.
Έχει τύχει να πας στο θέατρο και να σκεφτείς «τι κάνω τώρα, εδώ ο κόσμος χάνεται»;
Αν σκεφτώ κάτι τέτοιο, σημαίνει ότι υποκύπτω στη μιζέρια της εποχής. Το θέατρο είναι μαγεία. Στη σκηνή απογειώνομαι, ζω μια άλλη πραγματικότητα που είναι συναρπαστική.
Αξίζει να σταματήσουμε μια παράδοση αιώνων επειδή κάποιοι θέλουν μέσω του χρήματος να μας καταδικάσουν; Ξέρω ότι ο γείτονας ψάχνει στα σκουπίδια για να φάει, αλλά δεν καταθέτω τα όπλα. Πρέπει να βάλουμε ως στόχο την ανύψωση σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, να μην αφήσουμε να μας συμπαρασύρουν στον πάτο.
Μετά από τόσες επιτυχίες, οικονομικά σε ποιο σημείο βρίσκεσαι;
Στο μηδέν. Γιατί την ανάκαμψη, το πρωτογενές πλεόνασμα και την ανακεφαλοποίηση των τραπεζών την πληρώνω, όπως όλοι μας, από την τσέπη μου.
Αν ζούσα σε άλλη χώρα, με τα μισά που έχω κάνει, θα ζούσα άνετα. Δεν καταλαβαίνω γιατί την υποτιθέμενη χρεοκοπία πρέπει να τη χρεωθώ εγώ. Όταν είχα κάποιες θεατρικές αποτυχίες, πούλησα δύο σπίτια μου, δεν τις φόρτωσα σε άλλους.